Rozmnazanie workowcow
Workowce rozmnażają się bezpłciowo przez pączkowanie (drożdże) lub wytwarzanie zarodników zwanych konidiami, które powstają seryjnie na szczycie pewnych strzępek, oraz płciowo dzięki procesowi zapłodnienia następującemu w dwu etapach. W pierwszym etapie zachodzi plazmogamia - zespolenie się cytoplazmy w następstwie przekazania przez męski organ - plemnie (anterydium) jednego lub większej liczby jąder wraz z częścią cytoplazmy do gametangium żeńskiego zwanego askogonem. Komórki strzępek powstających przed plazmogamia są jednojądrowe, natomiast po plazmogamii — dwujądrowe (dikariotyczne). Drugim etapem procesu płciowego jest zespalanie się jąder, czyli kariogamia, odbywająca się w terminalnych komórkach dwu-jądrowych strzępek workotwórczych. Powstający w wyniku tego procesu worek (ascus) zawiera jądro diploi-dalne (2»). Podział mejotyczny, po którym jądra potomne przechodzą zwykle jedną mitozę, prowadzi do wytworzenia 8 haploidalnych (n) zarodników workowych (askospor) we wnętrzu worka. Konidia, służące do rozmnażania bezpłciowego, powstają nie w zarodnikach, lecz egzogenicznie, na szczytach pewnych strzępek konidioforów. Są one niekiedy nazywane „zarodnikami letnimi" i przyczyniają się do szybkiego rozprzestrzeniania się nowej grzybni. Konidia różnych gatunków różnią się kształtem, wielkością i barwą; to właśnie konidia nadają charakterystyczne czarne, niebieskie, zielone, różowe bądź inne zabarwienie wielu pleśniom. Chociaż twory, w których wykształcają się worki, są zwykle dość duże, mięsiste i wyglądem zewnętrznym zbliżone nieco do owoców, nie mają one oczywiście z nimi nic wspólnego.