Porosty
Grzyby i glony wchodzące w skład danego porostu można rozdzielić i hodować oddzielnie na odpowiednich pożywkach. Następnie można doprowadzić do ich ponownego połączenia w plechę porostu, ale tylko wówczas, gdy zostaną umieszczone na pożywce uniemożliwiającej samodzielny wzrost albo grzyba, albo glonu porostowego. Jeżeli pożywka pozwala na niezależny rozwój obu organizmów, nie dochodzi do ich połączenia się. Grzyb i glon zespolone w poroście są zdolne do syntetyzowania substancji organicznych, których nie wytwarza żaden z tych organizmów samodzielnie. Porosty są odporne na skrajnie nie sprzyjające warunki wilgotności i temperatury; rosną wszędzie, gdzie tylko możliwe jest życie. Występują znacznie dalej na północ niż jakiekolwiek inne rośliny strefy arktycznej i tak samo dobrze czują się w wilgotnej dżungli tropikalnej. Glony przeprowadzając fotosyntezę zaopatrują oba komponenty porostów w substancje pokarmowe, natomiast zwarta, galaretowata grzybnia grzybów stanowi ochronę dla glonów i dostarcza im wody oraz soli mineralnych. Porosty odgrywają ważną rolę w procesie tworzenia się gleby, ponieważ one to właśnie stopniowo rozpuszczają i rozkruszają skały, na których żyją. Grzyby wchodzące w skład niektórych porostów wytwarzają barwne pigmenty. Jeden z nich, orselia, bywa używany do barwienia wełny, inny zaś, lakmus, jest szeroko stosowany w laboratoriach chemicznych jako indykator (wskaźnik) kwasowości lub zasadowości. Porostem jest arktyczny chrobotek reniferowy (Cladonia rangiferina).